Dagboek Thailand oktober 2004

 

20-10-04Na een anulering voor de zondag kon ik woensdag eindelijk vertrekken, alleen was hetgeen ik geregeld had om me naar Brussel te laten brengen nu niet meer toepasbaar daar Jeroen vandaag werken moest.

Echter mijn moeder had buiten mij om mijn nicht Ida gevraagd of die zin had om me weg te brengen, dus s'nachts de wagen voor hun deur geparkeerd en om 6 uur de wekker gezet.

Toen ik vannochtend wakker werd en bij Ida en Rick aanbelde bleek al gauw dat Rick ook mee zou gaan en ze er een gezellig dagje brussel van gingen maken.

Na een zeer voorspoedige tocht van 2 en half uur kwamen we op Zavelte aan en na de auto geparkeerd te hebben, begaven we ons naar de bimanair balie waar mijn ticket klaar zou liggen, dat pakte iets anders uit.

Een balie hadden ze niet echt dus moest men vanaf de incheck balie bellen naar een kantoortje met aan ons de mededeling dat het wel even kon duren. na ongeveer een uur kwam er een raar mannetje met een heleboel papieren en vooral een heleboel problemen( een paar klanten hadden een ticket geboekt en wilde met een credit kaart betalen , dit was dus onmogelijk, na een heleboel heen en weer geloop kreeg ik eindelijk na twee uur mijn ticket, alleen bleek de terugkeer datum verkeerd ingevuld en duurde het weer een half uur voor dat veranderd was. Ik bewonder het geduld van Ida en Rick die al die tijd bij mij gebleven zijn, hun dagje Brussel was hierdoor aardig in het water gelopen.

21-10-04Ditmaal via Bangladesh gevlogen en moest een dag in Dhaka blijven, de luchtvaartmij had voor een hotel( of wat daar voor door moet gaan) gezord en een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, en bij zo een hotel ook niet onder het bed. Op de airport was het een gigantische chaos, maar ik moet zeggen, uiteindelijk is alles goedgekomen en werd er ook nog voor eten en drinken gezord.

22-10-04s'Avonds door naar Bangkok en om half een local time aangekomen.

met de taxi naar Pattaya waar, wat een verrassing de buurvrouw en eigenaar weer in het huis ingetrokken was.

Voor ik weg ging had ik aangeboden dat als ze het huis nodig had voor zichzelf ze er wel gebruik van kon maken.

T'was leuker geweest als ze het gemeld had maar het scheeld in iedergeval 5 maanden gas en elektrisch en zo.

gelukkig was de logeer kamer vrij dus ik stond niet op straat.

De volgende ochtend hebben ze het huis vroeg ontruimd, en samen met de werkster hebben we de boel weer op orde gebracht.

s'Middags kwam Beam en na uitgebreid uit eten te zijn geweest en inkopen gedaan te hebben zijn we nu weer thuis.

23-10-04Vandaag is er heel veel gebeurd en heb ik al mijn vrienden via een email laten weten hoe het hier gelopen is.

Daar deze brief een aardige afspiegeling van het gebeurde is, voeg ik hem hierbij in:

 

Soms gebeuren er dingen die je liever niet wil vertellen, maar mijn leven heeft andermaal een zo vreemde wending genomen, en ik maak nu zulke wonderbaarlijk mooie dingen mee waarover ik toch graag  schrijven wil, dus moet ik het wel vertellen.
Alhoewel ik er nog steeds over twijfel daar ik weet dat een aantal mensen zich de laatste tijd bijzonder voor me ingezet hebben en door de gebeurtenissen toch wel verdrietig zullen worden.
Bedenk dat ik de laatste 5 dagen tot de mooiste dagen van mijn leven reken en het leven soms zo lopen moet.
Na 4 maanden in Nederland zonder Beam te zijn geweest en ontelbare malen met papier, computer, instanties in de weer te zijn geweest, zonder resultaat, in Pattaya aangekomen en zoals ik al verteld heb boodschappen met Beam te hebben gedaan zijn we weer naar huis gegaan en zijn we aan het kokkerellen geslagen.
Na wat gepraat melde Beam mij ijskoud dat hij absoluut niet van mij hield en eigenlijk niet met mij samen wilde leven.
Hij was uitsluitend met me getrouwd om een verblijfsvergunning te bemachtigen.
Ik confronteerde hem met de vraag die ik 5 maanden geleden aan hem gesteld had toen hij mij ten huwelijk vroeg of hij voldoende van me hield, maar hij leed direct aan geheugen verlies.
Hij stelde zich voor soms wat in Bangkok te wonen, soms wat in Cambodja(in het casino om geld te verdienen) en soms wat in Pattaya.
Ik vertelde hem dat het verkrijgen van een verblijfsvergunning alleminst van de baan was, we hadden immers beroep aan getekend, en de advokaat vond dat we een redelijke grond hadden, immers mijn inkomen over geheel 2004 was wel voldoende.
Zaterdag zijn we weer wat wezen winkelen en zouden we naar de film, maar die begon pas vrij laat dus togen we weer huiswaarts.
We raakten weer in gesprek en ik melde Beam dat ik het wel leuk zou vinden om mee tegaan naar Cambodja, hij ontplofte bijna, vertelde dat hij freedom nodig had, hij was een loner en zou dat altijd blijven.
Hij wilde dat we uit elkaar gingen en hij verder alleen door het leven zou gaan.
Hij ging wel geld verdienen in het casino of weer de prostitutie in.
Ik stond perplex, stelde voor om het een en ander toch iets rustiger aan te doen, ik was ten slotte voor hem vier maanden in Nederland gebleven, maar nee het was voor hem definitief, hij had nog nooit enige vorm van plezier beleeft aan de sex die we samen hadden.
Volkomen ontgoogeld bedacht ik me dat het geen zin had om thuis te blijven en besloot om op stap te gaan om mijn verdriet te gaan verzuipen.
Ik was benieuwd of dat me lukte zonder alcohol !!!.
Ik toog naar een go go club waar ik al eerder geweest was en vertelde tegen de uitbater dat ik een jongen zocht die goed engels sprak daar ik geen sex wilde maar iemand nodig had om me gezelschap te houden en met me te praten.
Hij wees me op een kleine jongeman met een breed gezicht en een typische Isan uitstraling, en ik stemde in.
Na aan elkaar te zijn voorgesteld en wat gedronken te hebben gingen we eerst naar een bar waarna we Tony's disco bezocht hebben.
Aansluitend zijn we naar de vissers pier gelopen en hier geschiedde mischien wel een wonder, we werden verliefd.
Na erg veel geknuffel, in tegenstelling tot Beam is Art zeer op lijfelijk contact gesteld, zijn we naar Bhudda op de berg gegaan en in het donker hebben wat afgeknuffeld en aan elkaar onze liefde verklaard.
Dit klinkt heel romantisch en dat was het ook, aansluitend naar Jomtienbeach waar we zouden slapen want ik had geen zin meer om naar huis te gaan.
Na een half uurtje in het zand gestoeid te hebben zijn we toch maar naar een hotel gegaan en de rest laat zich raden.
Voor we gingen slapen heb ik Beam nog gebeld met de mededeling dat ik niet thuis kwam slapen en waarschijnlijk een nieuwe vriend had.

24-10-04De volgende dag zijn we ieder onze weg gegaan en spraken we af voor s'avonds.
Nadat Beam en ik nog wat plichtplegingen afgehandeld hadden is Beam vertrokken en heb ik Art opgehaald, voor hem gekookt en van elkaar genoten.

25-10-04De volgende dag zijn we zijn spullen opgaan halen en is hij bij me ingetrokken.
Art vertelde dat hij uit de Isan kwam, een arme boerenstreek in het noorden, en daar ik wel behoeft aan een avontuurtje had stelde ik voor om de volgende week naar zijn huis te gaan.

26-10-04Een dag later melde hij mij dat een goede vriendin van hem donderdag voor een of ander Bhudda feest naar hun geboorte dorp zou vertrekken en we mee konden rijden in haar auto.

27-10-04Na eerst nog even een gouden ketting te kopen voor zijn moeder,gelijk zijn verpande ring terug gehaald te hebben,en een gouden ketting voor Art zelf gingen we op weg naar het noorden met de brommer taxie naar het busstation, met de bus naar een plaats ergens midden op de snelweg in Bangkok, met een taxie naar een busstop( Ramheangkean) bij een winkelcentrum waar we opgepikt zouden worden door een vriendin van Art voor een 600 Km lange tocht naar zijn geboorte dorp, Baan Dong Mutong

De weg was propvol en na vele stops voor het inkopen van fruit en andere etenswaar en een slopende tocht kwamen we de volgende ochtend om vijf uur in Ban Muang aan, een middel grote stad in het noorden van het Khorat Plateau, Isan.

28-10-04Hier de plaatselijke markt bezocht, en vervolgens op weg naar het geboorte dorp van Art, waar we s'morgens om 6 uur door de hele familie ontvangen werden.

Het dorp is een verzameling hutjes op palen vergelijkbaar met wat ik in Cambodja gezien heb

Na wat gepraat te hebben in het Thais (leuk is het, dat je net een beetje Thai geleerd hebt, spreken ze hier Isan, niet te verstaan !!!) zijn we voor een of ander festival naar de tempel (wad) gegaan.

Rijst en etenswaren mee om aan de monniken te schenken.

Onder een heel groot dak stonden allerlei Bhudda beelden opgesteld en in een lange rij stonden de etensbakken van de monniken die er achter zaten te wachten op hun gaven.

De gelovigen kropen in een soort hurkzit hier voorbij en deden in elke bak een beetje rijst en een beetje eten.

In korte tijd leerde ik ook deze hurkzit en na een geknield gebed aan Bhudda kreeg ik van Art een bord met eten in de hand gedrukt en we samen de monniken afgingen om hun eten aan te bieden.

Hierna namen we plaats tussen alle mensen voor deze monniken, om te wachten op het gebed en de heilige woorden van Bhudda.

Het is ongelooflijk hoe je hier in deze diep religieuze boeren-gemeenschap als 52 jarige POOT samen met je 23 jarige vriendje opgenomen wordt, in de tempel zit te knuffelen, en iedereen je aksepteerd zo als je bent, en zoals een Amerikaan die ik hier heb leren kennen opmerkte : het maakt hier geen ene moer uit of je met twee hoofden en tien armen en benen geboren wordt, niemand kijkt er van op.

En wij Christenen het Moslim-geloof maar een achterlijk geloof noemen.

t'Komt ook doordat Art trots op zichzelf is, laat zien dat hij gek is op me, en zich er niet voor schaamt, dat dwingt respect af bij anderen.

Na een onverstaanbare mengeling van gebed en preek weer terug naar het huis van Art's moeder waar we heerlijk gegeten hebben (Isan-food)

Aansluiten een rondtocht op de brommer van zijn zus langs alle vrienden en kennissen in het dorp waar bij we eindigden bij het prachtige huis van zijn vriendin Joe die met een Amerikaan getrouwd is.

We werden uitgenodigd voor een barbeque en na eerst nog snel een beleefdheids bezoekje aan Art's moeder gebracht te hebben ( ze had op ons gerekend met eten, en hebben we ons nog aan het dessert tegoed gedaan) schaarden we ons rond de barbeque voor een uitgebreid etensfeest, waar zich langzaam de hele buurt bij ons voegde.

Joe nodigde ons uit om een tempel bij Bang Muang te gaan bezoeken en togen we na het eten met de hele familie in de auto van een broer ( die overigens niet van hem was maar van een stel monniken maar werd door hem ge-exploiteerd als taxi , de opbrengst deelden ze) naar Wad Burrundie.

Onderweg ben ik inslaap gevallen in de zachte armen van Art.

De Wad was een gewone tempel als alle anderen er was alleen een heilig bos bij met een magische bron, hier hebben we ons overgegeven aan stille wensen en andere magische bezigheden.

Toen we terug bij de auto kwamen lag er alweer een kompleete picknick klaar.

Isani doen de hele dag niets anders dan eten klaarmaken of eten, ze zijn hier dan ook relatief dik (poem poei)

Op de terugreis zij we samen inslaap gevallen.

Kennick de Amerikaan bood ons aan om in zijn logeerkamer te overnachten, maar na ruggespraak met Art bleek dat deze liever in het huis van zijn moeder sliep en zijn we na nog wat rondgereden te hebben en kennissen bezocht te hebben naar het huis van zijn moeder gegaan, waar alweer een vorstelijke maaltijd klaar stond.

Voor het eten gebadderd in het badhuis bij het huis, er is geen douche dus moet je met een pannetje water over je kop gooien

Na het eten de computer opgesteld om Art's moeder de foto's van mijn huis te laten zien, het werd een diavoorstelling voor de hele buurt.

Inmiddels had zijn moeder een prachtig bed met muskietennet opgebouwd op de veranda en konden we gaan slapen en heb ik 10 uur aan een stuk gepit.

29-10-04Rond 8 uur werden we wakker en werd er een feestelijk maal voorbereid, iedereen was druk in de weer en heb ik me teruggetrokken met mijn computer.

Het eten werd opgediend en er waren vreselijk lekkere dingen, maar ook een paar minder smakelijke.

Aansluitend werden we uitgenodigd om een oefensessie van de plaatselijke dansclub mee te maken, morgen komt de uitvoering in uitgedoste versie.

Samen met Art door de omgeving gereden en ontdekt dat het hier fantastisch mooi is, toen we bij de Wad aankwamen bleken mijn batterijen van mijn camera leeg dus moeten we nog eenmaal terug.

Terwijl ik zit te schrijven word er fruit gebracht, een cokosnoot en van alles te eten, ik voel me in het paradijs.

30-10-04Vandaag naar Ban Muang een kleine stad tussen Udon Thanie en Sakhon Nahkon, boodschappen doen voor vanavond, er wordt een feest gegeven ter ere van Ard en mij omdat we waarschijnlijk morgen gaan vertrekken.

We stoppen bij een Wad waar ook weer een festival gevierd wordt gelijk, een soort fancy fair, maar met een heleboel gratis eten en drinken.

We doen ons tegoed aan de plaatselijke gastronomie, en wat later moet ik de tempel binnen komen om uiteraard een duit in het tempelzakje doen, na wat heen en weer geschuifel ( ik had alleen maar een briefje van 1000 Bath bij me en dat leek me wat veel) kon ik van Nont onze chauffeuse 300Bath lenen en heb die in de tempelkas gestort.

We hebben weer tot Bhudda gebeden en onder luid rond bazuinen hoeveel we wel niet gestort hadden mochten we een wens doen, Ard en ik bleken de zelfde wens te hebben.

Het optreden van de dansgroep hadden we al gemist, maar een paar fotos konden we nog wel schieten, het optreden van een zanggroepje van drie meisjes konden we niet aan ons neus voorbij laten gaan, vooral niet omdat tussen het zingen door de meisjes in bidhouding gingen waarbij zij hun microfoon op tafel legden wat een oorverdovend kabaal ten gevolg had, ook hiervan keek niemand vreemd op.

Uiteindelijk vervolgden we onze weg naar Ban Muang.

De plaatselijke levensmiddelen handeld wordt geplunderd voor bier cola en aanverwante pretmiddelen, en na op de markt nog een grote hoeveelheid aan fruit, vis, vlees en groenten gehaald te hebben togen we huiswaarts.

Art en ik hebben thuis nog wat liggen sluimeren waar na zijn moeder naar mij toekwam en vroeg of ik werkelijk met Art samen wilde blijven, ik heb dit bevestigend beantwoord en ze zij dat het dan een mooi feest zou worden, er begon me iets te dagen.

Art en ik zijn lekker samen gaan wassen, want een douche is er niet, maar elkaar tussen het vrijen door met water nat smijten is ook leuk, door het gekir en gegil moest iedereen wel weten wat er aan de hand was.

We waren nog maar net klaar met aan kleden of het hoog bezoek trad binnen, een soort monnik annex dorps-oudste en wat later iets dergelijks maar dan vrouwelijk.

Voor wie het nog niet begrepen had we gingen trouwen ( in traditioneele Isan stijl ) , wie zij ook weer dat die Hollanders de eerste waren hierin, het gebeurd hier al 300 jaar.

De gasten voor de bruiloft stroomden binnen en nadat de veranda annex woonkamer gevuld was begon de ceremonie.

We kregen elk twee kaarsje, een paar boomblaadjes en een klomp kleefrijst in ons linkerhand, er werd een onverstaanbaar gebed uitgevoerd waarna we een paar maal diep naar de vloer moesten buigen om Bhudda te eren.

Hierna knoopte de monnik en de vrouw een wollen koordje om onze pols en wensten ons "choke dee" veel geluk, aansluitend kwamen de overige bruiloftgasten ons een koordje om de arm knopen en choke dee wensen, waarbij anderen onze elleboog ondersteunden als een soort symbool dat je het samen zijn niet alleen hoeft te doen maar anderen je er bij helpen.

Hierna werd er een enorme maaltijd aangevoerd met kleefrijst en begon het feest van vreten en zuipen, telkens kwamen er nieuwe gasten binnen en moesten Art en ik weer onze kaarsjes, blaadjes en kleefrijst in ons hand nemen en begon de ceremonie van koordjes knopen weer.

Toen we zo'n zestig koordjes om onze pols hadden moesten we ten overstaan van alle gasten ook nog zoenen en werdt dit met applaus beloond.

Isan is een land van vroeg opstaan en vroeg naar bed, s'morgen om 6 uur begint er uit hele grote luidsprekers Isan muziek te klinken waarna een monnik of zo een gebed begint en een soort preek, iedereen wordt wakker en een lawaai als een oordeel onstaat, de vuurpotten worden opgestookt wat resulteerd in een algemene gigantische rookontwikkeling die ons bijna doet stikken in ons leger.

Om 8 uur s'avonds verdwenen de gasten een voor een en kwam als laatste gast Joe ( die met die Amerikaan getrouwd was) nog even binnen wippen en nodigde ons uit om naar Ban Muang te gaan voor een afterparty in een karaoke bar.

Haar man was helaas ziek maar na wat rondgereden te hebben en wat locals opgepikt te hebben reden we naar Ban Muang voor een zeer saaie party in een nog saaiere karaoke bar.

Na ongeveer twee uur het gekweel van de locals aangehoord te hebben en wat ongewenst plaatselijk voer afgewezen te hebben kregen we de rekening gepresenteerd, je moet niet denken dat die locals, die van alles besteld hadden ook maar enigzinds aanstalte maakten om mee te betalen.

Joe die dit geintje als halve farang (blanke, ze was immers met een farang getrouwd) al heel vaak meegemaakt had betaalde onder protest mijnerzijds de rekening ( 24,-)

Op de terugweg werden we bij een paar controleposten nog aangehouden en gecontroleerd, dit is om te voorkomen dat boeven en drugshandelaaren en ander gespuis het dorp binnen komt, er is een slagboom en een van de mannen is gewapend met een karabijn.

Weer thuis gekomen en met Joe nog wat nagepraat te hebben, wilde we gaan slapen en bleek dat Art's moeder ons bed verplaatst had naar binnen toe en een apart soort kamer voor ons ingericht had, we hoorde nu bij de familie.

Tijdens het gymnastieken zijn we van vermoeidheid in slaap gevallen.

31-10-04Lekker lang blijven doezelen, uitgebreid ontbijt, rijst en lekker eten overgebleven van de vorige dag.

Ard en ik zijn met de brommer de velden in getrokken en heeft hij mij zij grondstuk en zijn hutje laten zien, hij wil graag het boerenbedrijf van zijn vader en broer weer opstarten, mijn zegen heeft hij.

Ook heeft hij laten zien hoe je rijst moet oogsten en gevraagd of ik over twee weken de familie wil helpen met de oogst, het is een smerig en zwaar karwei en zeer slecht voor de rug maar ik heb beloofd om het te proberen.

Na het eten op bezoek bij Joe en Kennick waar we plannen smeden voor een disco in Ban Muang, Ard geeft te kennen dat hij naar huis moet om het een en ander te bespreken.

Thuis aangekomen vraagt hij mij of ik het goed vind dat als we terug gaan naar Pattaya, zijn moeder en zijn kleine neefje meekomen.

Zijn moeder was nog nooit aan zee geweest en dit was een mooie gelegenheid, me beseffende dat de kosten wel voor mijn rekening zouden komen, stemde ik toe.

Eigenlijk wilden ze de volgende dag al gaan maar daar ik wist dat Kennick en Joe ook deze week die kant uit wilden kreeg ik het idee dat we mischien wel iets konden combineren en niet met de bus hoefden, de reis werd uitgesteld naar een dag later.