Dagboek Thailand januari 2005

 

1-1-05    Gelukkig voelde ik me van ochtend alweer een stuk beteren zijn we met een vriendin van Art naar Ban Dung gereden, en hebben we zeer uitgebreid boodschappen gedaan. Ik zou voor Mea een nieuwe gas fles voor het kooktoestel meenemen, een soort uit de kluiten gewassen campingbrander ( samen met een kolengrilletje waren dit de enige keuken apparatuur in het huis ). Na in vier verschillende winkels waar wel dit soort gasflessen leeg stonden, mai mi, gehoord te hebben en ik met een nogal kwade kop de auto uitgestapt was onder het motto zonder gasfles ga ik niet naar huis hebben we dan toch een winkeltje gevonden waar men het wel had, kob kun khap ( bedankt). We waren weer uitgenodigd bij Joe maar s´middags had ik voor Art een VCD´tje ( I Robot ) gekocht en daar hebben we met de hele familie dik onder de dekens ingepakt naar gekeken, heel gezelleig alleen zaten tegen het einde van de film Art en ik als enige te kijken, de rest was ingeslapen. Alsnog naar de barbeque van Joe gegaan, die op ons gewacht hadden. Na heel veel gamba´s en mosselen en nog veel meer werd de video I Robot weer gestart en vonden Art en ik het tijd worden om weer naar huis te gaan.

2-1-05    Erg leuk er zat een virus op Art zijn computer, s'nachts was hij nog wat op messenger bezig geweest en had natuurlijk een leuk virusje te pakken dat IEexpl afsloot. Met een paar Thaise compu experts zijn we de hele dag bezig geweest het te lokaliseren, en net toen we de moed opgegeven hadden en windows opnieuw wilden istalleren ontdekte ik een klein programmaatje dat de boel verstierde. Hierna wat tsunami video-filmpjes gedownload en toen drongen de beelden van de ramp pas goed tot ons door.  s'Avonds lazerde ook de internet verbinding er nog uit, maar de volgende dag bleek dat het hele noord-thailandse computernetwerk op zijn gat lag, niet verwonderlijk als je de hoeveelheid mailtjes ziet die ik van verontruste vrienden en kennissen kreeg.

3-1-05    Na de tocht naar Fao Rai had ik zin om via de tegengestelde richting de zelfde tocht nogmaals te maken. Na een vreselijk lange omweg weer bij de zelfde rivier uitgekomen en kwam uit bij So Phisai, ook weer zo'n gat. Voor het nieuwe jaar had de politie aangekondigd stevig op drank in het verkeer te gaan letten en overal zag je tentjes met politie-mannen langs de weg, niet dat ze veel anders deden dan deden gezellig met elkaar ouwehoeren ( koeigang leu )maar in So Phisai hielden ze me toch aan omdat ik geen helm op had, ik had hem gelukkig wel bij me, dit leverde samen met een gezellig praatje toch een bekeuring van 2 euro op. Op de markt in Fao Rai nog wat boodschappen gedaan, en was hierna via de door mij ontdekte route snel thuis.

4-1-05    De kinderen waren weer naar school en we hadden nu even het rijk alleen, dachten we, toen zijn broer als een soort coitus interuptus kwam zeuren dat de computer zijn VCD'tje niet af wilde spelen. Dit was voor mij even de bekende druppel die de emmer deed overlopen. Ik had even genoeg van het gebrek aan privacy en wilde zo snel mogelijk naar huis ( Pattaya). Na een emotioneel overleg met Art besloten we die zelfde dag nog te vertrekken. Om twee uur zou de buurman met de Olifanten wagen naar de grote  weg rijden en we konden meeliften. Na een vreselijke hobbel tocht in een volgeladen wagen en een gerieflijke bustocht kwamen we in Udon Thani aan alwaar we vaststelden dat de bussen naar Bangkok en Pattaya of overvol of uitverkocht waren. Als de bus vol is en er is nog aanbod van reizigers zet men krukjes in het gangpad en daar kan men dan 12 uur op zitten ( voor de volle prijs). Dit deed men echter de Farang niet aan en we besloten weer een nacht in Udon Thani te blijven. Een vriendin van Art die met ons mee reisde had wel een buskaartje gekocht naar Pattaya maar bij het aanschouwen van de stampvolle bus kreeg ze toch ook bedenkingen. Ik bood haar aan als we een goedkoop hotel namen dat ik de kamer wel voor haar zou betalen. Het eerste hotel waar de samloo bestuurder ons bracht was wel erg goedkoop ( 3 euro geen airco ) dus besloten we een iets duurder te zoeken en kwamen uiteindelijk in een prima hotel terecht, voor 7 euro per kamer per nacht. De Thaise barbecue was een prima afsluiting van de dag waarbij we iedereen in het restaurant in twijfel lieten wie nou bij wie hoorde.

5-1-05    Een lange dag in de bus,maar direct naar Pattaya. Vanaf Khon Kean kwamen er nu ook mensen in het gangpad zitten. Na 12 uur bussen, gelukkig stopt de bus wel een paar keer onderweg,  kwamen we moe thuis.

6-1-05    Daar de samloo bestuurder nog al met mijn rugzak, waar in  mijn scanner zat, gesmeten had, was hiervan het glas kapot gegaan. Ik was al weer in de orde van een nieuwe scanner aan het denken,  toen ik me bedacht dat ik ook wel kon proberen het glas te vervangen, dit lukte en voor 30 Baht was het klusje geklaard. Art is ziek en ik doe het huis houden maar een beetje, heb voor ons gekookt, kippepoot met pindasaus, en een zoet basilicum gerecht, en dat kwam me weer op een complimentje van Art te staan.

7-1-05    Weinig bijzonderheden, Art poetst het huis een beetje ( hij is weer wat beter) en we genieten van de privacy. Hij heeft uit de boom in de tuin de mango's geplukt om er afgijselijke mango-salade van te maken,en ik ben op zoek gegaan naar een reisje naar Koh Chang voordat ik weer naar Nederland vertrek. Art is vanavond op stap en ik stort me geheel op de computer.

8-1-05    Overdag rustig thuis, s'avonds naar Thep Prasit road Market. Art blijft zeuren om een hondje, ik beloof hem dat voor ik van het voorjaar weer naar Nederland ga, hij er eentje krijgt.

9-1-05    Daar we in Ban Dong Mortong alleen internet via gprs hebben op zoek naar kabel voor Art's nieuwe telefoon, helaas is het model zo nieuw ( het wordt in Europa nog niet verkocht ) is er niets voor te krijgen. Ik krijg een kabel van een ander model mee en moet het maar proberen.

10-1-05  De hele dag met Art's telefoon bezig geweest, alle drivers van het internet geplukt maar helaas, de gprs driver is nog niet te krijgen, dus kabel maar weer terug gebracht. Hotel geboekt voor 3 nachten op Koh Chang, er nog even tussen uit voordat ik terug moet.     

11-1-05  Naar Pattaya thay market, een paar nieuwe leesbrillen ingeslagen. Beam belt, zijn broer die ziek was is inmiddels gestorven, en ik condoleer hem er mee. Ik vertel hem dat ik het op prijs stel het kontact te behouden, en hij is er blij mee. we spreken af dat we elkaar bij mijn terugkomst in Thaiand weer ontmoeten.

12-1-05 Vandaag Bangladesh Air gebeld , ik moet dus maandag alweer terug. Een beetje pakken voor morgen, want we hebben een reisje geboekt naar Koh Chang ( een soort Terschelling in Thailand)

13-1-05  Met de bus naar Rayong en vandaar met de volgende naar Chanaburi, en van hieruit met een taxi samen met een Zwitser en zijn Cambodjaanse vrindin naar de veerbootsteiger, moesten wel eerst afdingen want we wilden eigenlijk alles met de bus doen, maar uiteindelijk voor 2 euro per persoon was het te doen (50 Km ) Het werd wel een Thaise dodenrit met de gebruikelijke fatalistische Thaise rijstijl, maar we kwamen op onze eindbestemming aan. Veerboot, en vole=gende taxi naar het hotel. We hadden een duur hotel gereserveerd want we wilden wat luxe. Helaas viel dat ernstig tegen. De gereserveerde bungalow poolside bleek niet te bestaan, wel de Thai luxery suite waarmee ze ons lekker gemaakt hadden maar deze kasten 100 euro per nacht. De luxe bungalows poolside lagen wat achteraf en waren smerig en bouwvallig, bij de receptie deden we ons beklag en konden 30% korting krijgen. Daar we geen zin hadden om te verkassen hebben we dit aanbod aangenomen. De rest van het resort was eigenlijk wel goed voorelkaar. Mooi prive-strand en mooi zwembad, en een volleybal terrein, hetgeen Art dee triggeren. s'Avonds wat rond gelopen,een bromfiets gehuurd en aan het strand gegeten, het restaurant van het hotel was gelukkig zeer goed. Na nog een kort bezoek aan de lokale disko die op ons na geheel leeg was, en we thuisgekomen het muskieten net zorgvuldig geinstalleerd hadden, zijn we gaan pitten.

14-1-05  Na een zeer uitgebreid ontbijt op pad om het eiland te verkennen. Eerst brak er tussen Art en mij een kleine oorlog uit over mijn brommerrijden. Deze dingen hadden een versnelling omgekeerd aan mijn Honda, wat op zich niet zo'n probleem is maar dit gecombineerd met een automatische koppeling resulteerde in een onvermijdelijkke en onverhoedse nood stop wanneer ik verkeerd schakelde, wat weer een gegil van Art teweeg bracht. Uiteindelijk kon ik hem er een klein beetje van overtuigen dat ik even wat tijd nodig had om te aklimatiseren. Mijn boosheid lag vooral in het feit dat ik dit reeds voorzien had en voorgesteld had twee vehikels te huren, maar om zelf te rijden was hij weer te lui!!!!!!. Na dat de gemoederen weer tot rustgekomen waren zijn we naar een van de drie watervallen gegaan, een hele wandeltocht en klimpartij maar uiteindelijk de moeite waard. hierna doorgereden langs alle "Midslands aan Zee's" terwijl het af en toe een beetje begon te regenen. Na de prachtige verlaten stranden bekeken te hebben, en geconstateerd te hebben dat deze stranden vooral door de natuur verlaten waren, besloten we door te rijden naar wat we aannamen het hoofd dorp van het eiland was. Er stond  op de kaart een politieburo, een ziekenhuis en een gemeentehuis aangegeven. Er was dan ook niet veel meer dan dat dus reden we maar weer enigsinds teleurgesteld naar de andere kant van het eiland. Uiteindelijk bleek het strand van ons hotel wel een van de mooiste stranden was. Het weer was wat opgeknapt en we hebben wat gevolleybaldt( we hadden er eentje aangeschaft) gezwommen, en gerelaxed. Het nachtleven van Koh Chang hebben we maar even gelaten voor wat het was, temeer daar Art zijn maag wat van streek was.

15-1-05  Zelf heb ik het niet zo op vissen (vangen), Ard wilde graag dus hebben we een bootje gehuurd voor 3 uur, hengels aan boord en varen maar. Met een bootje van 5 meter en 200Pk laat je heel wat los op het water en na een bonkende vaart meerden we af aan een blaas vlakbij een uit zee stekende rots. De Thaise knopen zijn niet zo goed als de Turkse, en terwijl onze stuurman de  hengels aan het klaarmaken was vond ik, met mijn zeemans oog dat we toch wel erg ver van de boei afdreven. Onze brave borst lachte wat en wilde de motor starten, helaas geen sjoeg. met een volkomen verzopen motor was onze stuurman bezig de accu leeg te starten. Ik dacht heb ik dit nou weer. De buitenboordmotor ging open er werd wat aan draden gefrummeld, en het leeg starten van de accu ging gewoon door. toen ik vond dat de accu wel voldoende leeg was besloot ik in te grijpen en begaf me naar de motor en deed daar tijdens de doorlopende startpogingen van onze stuurman, de gas handel geheel open en het wonder geschiedde op de laatste snik van de accu begon de motor te lopen. we begaven ons weer terug naar de meerboei. Ik vertel dit alles heel rustig maar je kunt je voorstellen dat dit 20 Km buitengaats op lagerwal tegen een rotspartij aan zeer onprettig overkomt, meede door de toch wel pittige deining die er stond. Door deze deining en de sterk aanwezige benzinelucht raakte de maag van Art weer behoorlijk van streek. Maar we gingen vissen. Ik moet zeggen ik had bewondering voor de manier waarop Art doorzette en uiteindelijk na enkele keren de vissen op een voor een visserman niet zo gebruikelijke manier te eten gegeven had, er toch in slaagde een exemplaar naar boven te halen. Daar hij op de rotsen al een paar tuigjes verspeeld had leek het onze stuurhengst verstandiger om rustiger water op te zoeken en wonder boven wonder de motor sloeg in een keer aan. We zetten koers naar een van die prachtige verlaten eilandjes voor de kust en in de luwte ervan gingen we voor anker. We konden genieten van het prachtige schouwspel hoe zo'n paradijselijk eiland-strand van 100m lengte, overspoeld word door 100 badgasten. Nadat onze tijd er bijna opzat wilde onze stuurkneuter de motor opnieuw starten maar helaas alweer geen sjoeg en nu was de accu echt leeg, gelukkig waren we nu wat dichter bij de wal, en na een telefoontje via mijn mobiel kwam er snel hulp opdagen en kwam er een tweede boot met een volle accu, en was het leed snel geleden. Op het strand weer een paar partijtjes volleybal gespeeld, en weer gezwommen. Ik had met de broer van Dolf, Mr Q een afspraak gemaakt om 8uur zodoende reden we naar Had Sai Khao ( white sand beach ) Eerst een echte steak met frietjes weggewerkt en toen op zoek naar Q. Hij was helaas niet thuis en ik had mijn mobieltje met zijn nummer in het hotel vergeten. Toen naar zijn kantoor vlak bij ons hotel, daar kreeg ik hem eindelijk te spreken via zijn mobiel en troffen we ons in een cafe tegen over de geweldige disko van eergisteren. Heel gezellig even gebabbeld maar hij was met zakenvrienden en Art zat er ook een beetje voor spek en bonen bij dus beeindigden we ons gesprek nadat we onze drankjes geledigd hadden. Art en ik zijn nog naar een hippie disko aan het strand gegaan, en aansluidend weer naar de ons bekende disko. Deze was deze avond redelijk gevuld en ook nog gezellig, een leuke afsluiting.

16-1-05  De terugreis naar Pattaya kreeg vanwege mijn aanstaande vertrek morgen een mineurstemming. Met Arts nieuwe telefoon konden we gprs functie niet gebruiken dus maar weer opzoek naar een tweedehands die dat wel kon, dit lukte( eenzelfde als ik had ) alleen de kabel was niet te verkrijgen en stond ik de mijne af, ik kon tenslotte op infrarood overgaan.

17-1-05  Gepakt en voorbereid op de terugtocht, nieuwe koffer gekocht en bij Helmuth langs gegaan. De broer van Art was naar Ban Muang geweest en had de eigendoms-papieren naar Helmuth( mijn zakelijke adviseur) gefaxt dus die kan nu het leasing-kontrakt opmaken. Go de buurman bracht ons naar het vliegveld. Art ging mee om me uit te zwaaien. Bankok was een grote file zodat we nog maar net op tijd op het vliegveld kwamen en ontdekte dat de vlucht 2 uur vertraagd was. Dus nu zwaaide ik Art en Go uit. Met een consumptiebon die ik van Bangladesh-air gekregen had zat ik bij Burgerking mijn tijd uit. Bij navraag aan de incheck-balie melde het personeel mij dat mijn aansluiting in Dhaka niet zou missen daar het vliegtuig daar wel zou wachten. Helaas liep de vertraging op tot drie uur en bleek bij aankomst in Dhaka de vlucht naar Brussel al vertrokken. Na heel veel tumult van een aantal Belgen en van voornamelijk een figuur die waarschijnlijk een baantje als reislijder ambieerde, maar er dus een chaos van maakte, werden we ( alle mensen die naar Brussel moesten ) overgeboekt op een vlucht naar Londen, die ook vertraagd was en nog stond te wachten. Het reeds ingeladen vliegtuig had een mankement, zodoende moest alles uitgepakt worden en in een ander vliegtuig ingeladen worden en konden we met 8 uur vertraging vertrekken. In Londen misten we hierdoor de reeds besproken vlucht met Midsland air naar Brussel, maar konden we gelukkig met de avondvlucht wel mee en met 12 uur vertraging landen we op Brussel. De trein naar Schiphol genomen en om half 12 door Andre mijn broer opgehaald. Eindelijk slapen.