Dagboek Thailand december 2004

 

1-12-04  Lekker in Festival shoppingmall rondgelopen, naar mobieltjes en camera's gekeken, hebben jullie dat ook, als je iets gekocht hebt , dat je jezelf gaat kwellen door toch nog verder te kijken, en te zien of je het goede gekocht hebt, of dat er toch nog iets beters of voordeligen geweest was? s'Avonds is Art alleen op stap gegaan, was bang dat hij wel dronken zou worden en vroeg me, als hij niet om 2 uur thuis was hem op te bellen en hem eventueel op te halen. gelukkig kwam hij rond twee uur, nuchter en uit eigener beweging thuis.

2-12-04  De lift die we zouden krijgen naar het noorden ging niet door, dus bereidden we ons voor op de bustocht. Dit maal wilde ik zo laat mogelijk weg daar ik geen zin had om weer s´morgens om 4 of 5 uur aan te komen.

              Om 5 uur bracht Go onze buurman ons weg en waren we optijd om de 6 uur bus naar Bangkok te pakken. Op het busstation in Bangkok  gegeten, en om half 10 vertrokken naar Bandung. Net buiten Bangkok in slaap gevallen en een enkele keer wakker geworden, verder to bijna Bandung geslapen.

3-12-04  Met de lokale bus, het was inmiddels ijskoud geworden en in de andere bus hadden we onze dekens nog, maar in deze zaten we in ons T-shirt en alle deuren stonden open, Brrrrr, naar het begin van de weg naar Ban Dong Motong gereden, alwaar zijn zus en de buurjongen ons met twee brommers opwachten. Wat naar grond en huizen op zoek geweest, het moet alleen zeer omslachtig daar als de verkoper weet dat het aan een falang (blanke) verkocht wordt de prijs gelijk verdubbeld wordt.

4-12-04  Art speelt met een paar vrienden een aardig partijtje volley-bal, dus togen we in de middag met twee vrienden, alle twee zo verkeerd als een deur op zoek naar geschikte tegenstanders bij de nodige scholen in de omgeving. Helaas zat een maat van hun, de Katoei ( travestiet ) waarover ik al eens geschreven heb in de politie cel vanwege een vechtpartijtje de avond daarvoor. Nadat ze wat tegenspelers gevonden hadden en een oefen partijtje gespeeld hadden kon het loven en bieden beginnen, er zou om geld gespeelt worden. gelukkig voor onze jongens waren ze maar met zijn drieen en er wilden teveel andere jongens (meisjes of kathoei het verschil was moeilijk te zien) dus werd er niet om geld gespeeld. Erg goed voor hun want de tegenpatij was veel te sterk. later kwam de andere vriend als nog, maar deze bleek eerder verzwakking als versterking.

5-12-04  Om 4 uur opgestaan want we zijn met de hele familie en nodige aanhang naar een markt aan de Mekong rivier gegaan. De moeder van Art had een song theaw gehuurd en het was vreselijk koud, daar een ijskoude wind door de taxi woei. Gelukkig had zijn moeder de nodige dekens meegenomen zodat we ons enigsinds warm konden houden.  De markt ligt in het noorden en aan de mekong, de grens met Laos. Met smalle boten wordt hier allerlij contra-bande aangevoerd onder het toeziend oog van de plaatselijke hermandad, of wat daar voor door moet gaan.

              Op deze markt verkocht men allerlij zaken die of in thailand moeilijk verkrijgbaar zijn, zoals  dode ratten, kleine vogeltjes, aapjes en slangen, of veel duurder zijn zoals sommige groenten, fruit en manden. Na deze markt weer een gebruikelijke picnic gevolgd door een bezoek aan een tempel met een liggend Bhoeda, een Bhoeda in een rotsspelonk, en een boven op een gigantisch rotsblok. Mij nieuwe camera doet het uitstekend dus kunt u binnenkort weer fotos verwachten.

6-12-04  Art vraagt of ik nog steeds geinterreseerd ben in land kopen. Na een aantal teleurstellingen, men wil niet aan farang verkopen of de prijs wordt gelijk verdubbeld, had ik de moed al een klein beetje opgegeven. Zijn moeder wist nog een mooi stuk te koop. Dus gingen we op pad, vlak naast een stuk dat we al eerder bekeken hadden en aan de rand van het dorp, tegen de bosrand aan lag een mooi stuk van twee rai ongeveer  3500 mmq. Na wat loven en bieden kwamen we uit op een prijs van 135.000 Baht ongeveer 2500 Euro en gaf ik mijn fiat. Ik zou een aanbetaling doen van 35.000 Baht, en in februarie de rest. Op pad naar Bang Muang om geld te halen en spulletjes om de stroombende van het huis van ma op te knappen, jawel ik ben weer in mijn oude vak beland. Bij de geldautomaat wilde ik na 20.000 Baht van mijn bankrekening afgehaald te hebben nog 1000 Baht van mijn giro afhalen, de automaat schreef wel af en printte de opname bon maar betaalde helaas niet uit, waarschijnlijk was het briefje van 1000 ergens blijfen hangen. Bank gesloten van wege feestdag dus dat kunnen we verder wel schudden, gelukkig gebeurde het niet bij die 20.000 Baht, stel je voor!!!! Na de elektrospulletjes gehaald te hebben en een paar pogingen gedaan te hebben om spagettie te kopen en het meest gebruikte woord in Thailand gehoord te, "mai mie" no have (niet hebben), weer naar huis gereden en aan de installatie van Mea begonnen. Een buurjongetje was berijd me te helpen, en spijkerde al vlot de draadklemmetjes tegen de muur. De rest monteren viel nogal tegen daar de huizen van teak gebouwd zijn en dat is zo hard als steen, maar ook daar krijg je handigheid in. Na het avondeten melde ik Art dat ik de aanbetaling van de grond nog wilde doen. Het kon wel wachten tot morgen vond hij, maar ik drong wat aan omdat ik tenslotte beloofd had om het deze dag te doen.  Hij riep zijn moeder terug die al met de kinderen onderweg was naar het dorpsfeest ( ter ere van de koning ). Op weg naar het huis van de grondeigenaresse viel het me op dat er meer mensen die kant op gingen, en daar aangekomen bleek dat er een hele dorpsvergadering samen geroepen was om de betaling officieel te maken en op papier vast teleggen. Een ritueel volgde waarbij Arts moeder het geld inzegende en de betalings overeenkomst onder het toeziend oog van de burgemeester en twee politie-agenten door vijf getuigen getekend werd. Na het voorlezen van de akte en een summiere vertaling voor mij werd het geheel met wisky en 7-up bezegeld. Omdat de kinderen begonnen te zeuren dat ze naar het feest wilden hebben we de beklinking verder gelaten voor wat hij was en na iedereen van harte bedankt te hebben, ons thuis warm aangekleed te hebben, want het was inmiddels erg koud geworden begaven we ons naar het feestgedruis. Op de marktplaats was een groot podium gebouwd, en hier trad een komplete dans theater en cabaret show op. We bleven niet tot het eind daar Art bang was om allerlei dronken vrienden en bekenden tegen te komen die, omdat hij een blanke vriend had en dus geld, probeerden drank los te bedelen. Hierin kreeg hij aardig gelijk want op de terug weg leek het of iedereen zijn vriend was en ontkwamen we er niet aan om een paar rondjes bier uit te delen.

7-12-04  Ik had belooft om spagettie te maken, en daar ik wist dat in Bang Dung een winkel was die spagettie verkocht, reed ik die kant, op een tocht van 40km wat uiteindelijk wel mee viel. De spagettie was snel gekocht maar de zoektocht naar coke light was vergeefs, evenals de poging om een leuke joggingbroek tegen het nogal fris wordende klimaat te vinden. Thailand is toch wel "heel erg veel van het zelfde". Toen ik samen met Mea de spagettie klaar  maakte, kwam de hele buurt kijken en nam ik ook aan dat ze bleven eten. Art had verteld dat er ook een aantal vrienden kwamen dus maakte ik erg veel. Toen het eten klaar was wildr ik een lange broek aantrekken en bij het uit de wasmand halen van mijn broekriem voelde ik een heel erg scherpe steek in mijn duim, eerst dachten we dat we twee gaatje in mijn duim zagen, wat op een slagebeet duidde, maar uiteindelijk bleek het er toch maar een te wezen. Mijn hele duim voelde aan alsof hij in brand stond, gelijk een wespensteek maar dan 100 keer erger. gelukkig trok de pijn niet verder en na wat diskussie namen we aan dat het een schorpioen geweest moet zijn. Mea smeerde er een beetje menthol zalf op en dat maakte de pijn een beetje dragelijker. De beloofde vrienden kwamen niet opdagen, de buurtbewoners bleven weg, Art, Mea en de kinderen hadden een uur geleden al kleefrijst gegeten, dus bleef ik zitten met een volle pan spagettie, een van vlammende pijn brandende duim, en een boze vriend die me van te voren gewaarschuwd had dat er mischien niet zoveel kwamen. Ach soms zit het mee soms zit het tegen, gelukkig nam in de loop van de avond de pijn wat af en kon ik rustig gaan slapen.

8-12-04  Overdag samen met Art boodschappen gedaan in Bang Muang en bij de bank langs om mijn beklag te doen over mijn 1000 Baht, na veel gedoe het hoofdkantoor aan de telefoon gekregen alwaar ze me vertelden dat ik bij mijn eigen bank moet klagen, schiet dus lekker niet op. Bij Thuiskomst werden we uitgenodigd op het feest van de buren die morgen gaan trouwen, was heel gezellig met het eeuwige karaoke maar toen we wat CD's van Art en mij gehaald hadden, kregen we onder veel hilariteit toch de boel aan het dansen.

9-12-04 We werden om 6 uur gewekt om ons klaar te maken voor de huwelijks ceremonie, die was ongeveer het zelfde als bij Art en mij, alleen waren er bruids-meisjes en jonkers en duurde het allemaal wat langer. Hierna was alles afgelopen en toen we weer thuis waren vertelde Art dat hij s'avonds een feest wilde geven en we weer een kip moesten kopen voor de soep (tom kai), ik vroeg hem of het huwelijkspaar geen feest gaf maar hij antwoorde dat ze dat altijd de dag ervoor doen. s'middags leerde ik de derde farang (blanke) in het dorp kennen en nodige hem uit voor het feest. Ron bleek een Zwitser te zijn die zijn bedrijf met verlies verkocht had, en dus zonder geld in Thailand zat. Gelukkig had hij voor 100 euro in de maand een baan als leraar engels gekregen maar dat hield deze maand op, hij zat er niet zo mee want hij hoefde voor zijn hutje niet te betalen en het eten groeit hier overal om je heen. Na het gruwelijk slachten van de kip werd erg gezellig en heel laat.

10-12-04Een hoop lawaai in de straat kondigde een slangenshow aan, het bleek een marskramer met slangenmiddeltjes te zijn die ook 3 slangen bij zich had, een boa, een cobra en nog wat gemeens, na de ervaring van de vorige avond ben ik maar een beetje uit de buurt gebleven. De gaygang ( zo zal ik ze maar noemen) had een nieuw dorp als slachtoffer gevonden om tegen te volleyballen dus reden we naar een dorpje 40 km verderop, alwaar ze een behoorlijk pak op hun donder kregen ( ze verloren met 3-0 en moesten 400 Bath betalen) omdat een aantal heren te veel wisekey gezopen had. Art wilde morgen naar Pattaya terug dus vroeg naar bed.

11-12-04Vroeg op maar omdat we moesten pakken en Art zijn indentiteitsbewijs kwijt was gingen we pas om 8 uur op pad, met de brommer naar de grote weg, daarna met de bus naar Bang Dung, alwaar Art eerst uitgebreid eten wilde, daarna met de bus naar Udon Thani, alwaar de bus naar Bangkok op het punt stond te vertrekken. Art stuurde hem weg met het gebaar van we willen nog wat eten. Er bleek de eerste twee uur geen bus meer tegaan en dat betekende dat we in Bangkok zouden blijven steken, ik ontploft even, want ik had me er zeer op verheugd om weer naar huis te gaan. Na de vertrektijden van de treinen gechecked te hebben en vernomen te hebben dat de nachttrein al vol zat besloten we in Udon Thani te blijven, een mooi hotel gezocht met pool en lekker gegeten, gezwommen en uitgeweest en lekker geslapen, een erg leuk verblijf achteraf.

12-12-04Weer vroeg op en met de 8 uur bus naar Bangkok, om 5 uur aangekomen en aansuitend de 6uur bus naar pattaya waar we bijna voor de deur afgezet werden.

13-12-04Afspraak met Por gemaakt ( mijn zwemvriendje van het voorjaar ) om 8uur s' avonds, het werd uiteindelijk 10uur en na het eten van een pizza moest hij weer werken, als masseur in een gay massagehuis, het was wel leuk om hem weer te ontmoeten en te horen wat hij zoal meegemaakt had.

14-12-04Winkelen met Art in big C, daarna s'avonds met 3 vriendinnen van hem op stap in walkingstreet, naar Throb, de grootste gay goo-go-bar annex cabaret van Pattaya, uiteindelijk samen met een van Art's vriendinnen op het podium beland, tussen alle go go boys, onder het toeziend oog van Art, het werd een dolle boel. De meiden ingen aansluitend nog naar Tony's disko, maar die bleek al gesloten. Alles sluit tegenwoordig op bevel van de regering om 1 uur s'nachts. Thailand is aardig op weg de kip met de gouden eieren te slachten.

15-12-04s'Middags bezoek van een paar vriendinnen en er werd een Isan maaltijd klaar gemaakt, niet te vreten.

16-12-04Wat wezen shoppen , verder geen bijzonderheden.

17-12-04Naar het zwembad boven op Mike's shoppingmall, samen met Tuk tuk en een vriendin, het water was koud maar verder was het erg gezellig.

18-12-04Samen naar Si Racha, in Robinson (warenhuis) dure kleren gekeken, zouden even 5 minuten lopen naar het volgende winkelcentrum, was iets verder dan ik dacht 3 kwartier en was erg heet. Het bleek een warenhuis met  alleen maar computer en elektronica spul. Niet zo leuk voor Art maar wel voor mij, kon nu wel onderdelen voor zijn VCD kopen.

19-12-04Met de bus naar Bangkok, eerst naar big C winkelcentrum ( was wel heel erg big ), aansluitend naar zijn zuster, u weet wel die aan het riool woont. Het water bleek wat doorgespoeld te zijn en was nu groen in plaats van zwart, en stonk wat minder, maar er dreef nog evenveel rotzooi in. Hierna op bezoek bij een vriend die voor drie jaar het klooster in gegaan was, niks geen meditatie en stilte, maar popmuziek, koelkast, televisie en aanverwante moderne genotsmiddelen. Het deed erg vreemd aan aan de ene kant de serene schoonheid van alle gebouwen en parken en aan de andere kant die 2005 cultuur. Hierna zou Art wat gaan Volleyballen maar de vriend van hem was ergens anders en het werd al donker, na het eten ook maar overgeslagen te hebben, er was alleen maar Issan food te vinden en dat wilde Art mij niet aandoen, namen we de bus naar Pattaya. Deze was echter stikvol en moesten we staan, geen prettig vooruitzicht om 2 uur in de bus te moeten staan. Art had mazzel, de dame waarnaast hij stond moest al na een kwartier de bus uit dus hij had een zitplaats. Hij bood hem wel aan mij aan maar met een stoer gebaar wees ik het af. Ik heb het geweten, na anderhalf uur gestaan te hebben kreeg ik in Si Racha eindelijk een zitplaats, 22 km van huis af, nou ja je moet ook de negeatieve dingen meenemen en ik was tenslotten niet de enige.

20-12-04Alles ging kapot, computer, motorfiets, vliegenmepper, kortom een echte reparatie-dag. De computer is een groter probleem, het scherm hapert al langer, en er moet een nieuw scherm komen.

21-12-04Mijn beeldscherm van mijn computer heeft al een tijdje kuren en na wat nagevraagd te hebben ) een nieuw scherm kost 500euro leek het mij verstandiger een nieuwe monitor te kopen, maar zaterdag in Si Racha hadden we een complete computer gezien voor 90euro dus ben ik op de motor naar Si Racha gereden om te kijken of het ding wat voorstelde. Het bleek iets te zijn vooral omdat als ik voor een maand naar Nederland ga het verstandig is om via het internet kontact te houden. Het verder zoeken naar een scherm voor mijn computer bleek zinloos daar mijn model nooit in Thailand werd geleverd.

22-12-04Met de buurman Go naar Si Racha en de computer opgehaald, na wat strubbelingen en het nodige omrijden (Thai kunnen eenvoudig niet luisteren) hebben we de computer thuis gekregen en kon ik aan het werk om de nodige programmas en apparaten te installeren. Het koste heel veel pijn en moeite want windows was in de thaise versie geinstalleerd en daar begrepen een aantal programma´s inclusief de programmeur geen snars van, maar met een beetje gevloek en de nodige handigheidjes is het toch gelukt om GPRS, printer en scanner te installeren. Toen nog de nodige files overzetten, maar hier ging het weer mis, deze windows versie kent geen U umlaut en kan dus ook alle files hiermee niet lezen, en aangezien er nogal wat over Munchen op mijn computer staat snapt u de nodige problemen. Verder kaartjes gekocht voor de nachttrein naar Udon Thani en met Go afgesproken ( dacht ik ) dat hij ons weg zou brengen naar het station, met computer.

23-12-04Na nog wat gepruts was de computer eindelijk klaar, nog snel een paar grote tassen gekocht om het spul te vervoeren. Om 14.30 vertrok de trein uit Pattaya naar Bangkok, Het was 1uur en ik had Go de hele dag nog niet gezien dus voor de zekerheid belde ik hem even en kreeg te horen dat hij werkte en dus niet kon. Ik deed navraag bij Art en die melde dat hij gisteren mischien tegen hem gezegd had, leuk dat ik dat nu pas te horen kreeg. Ik wist dat de buurvrouw met de wagen buiten was dus maar eens even informeren of zij iets wist. Ze snapte er niets van en ik moest Go bellen, uiteindelijk kwam ze op het slimme idee dat zij ons wel brengen kon maar dan moest het gelijk gebeuren, ze moest om 13.30 ook werken. Onder protest van Art besloot ik de computer eerst maar met haar weg te brengen, terug te komen, te douchen en met brommertaxie´s naar het station te gaan. Op het station kon ik de computer bij de stationschef stallen dus alle protest van Art was overbodig. In de trein van Pattaya naar Bangkok hadden we nog een leuk akkefietje met de conducteur. We hadden de computer in twee grote tassen verpakt en samen met onze rugzakken op en tussen de bank naast ons in een totaal lege trein gezet, toen de gestapo ons op zeer onvriendelijke manier kwam melden dat de bank ontruimd moest worden. Nadat we onze rugzakken in de bagage rekken geprutst hadden zij ik tegen Art dat we de computer op de grond voor de bank naast ons lieten staan en als er mensen kwamen we hem weg konden halen. De gestapo kwam weer terug en begon op een zeer vervelende manier tegen Art te melden dat we de computer weg moesten halen, en hij pakte demonstratief zijn bonnenboek uit zijn jas. Ik had wel zin in een lolletje maar Art vond het toch maar verstandig om de computer weg te halen. Het had nogal moeite gekost om Art over te halen om met de trein te gaan, en hij  melde dat dit voor hem de eerste maar ook de laatste keer was. Op het station van Bangkok moesten we bijna 3 uur wachten dus wilde ik onze spullen naar het bagage depot laten brengen om verder wat in Bangkok rond te struinen, dit leverde ook al weer de nodige strubbelingen op,uiteindelijk wilde een kruier wel op onze spullen passen en konden we wat gaan eten. Art vertrouwde de kruier niet en wilde niet mee de stad in dus besloot ik alleen te gaan en ben ik 2 uur aan de wandel geweest in Bangkok, zeer de moeite waard. Keurig op tijd terug vond ik Art voor een van de zeer grote TV schermen ) hoezo de kruier was niet te vertrouwen !!! Na nog wat geruzie over het bedrag dat ik de kruier moest betalen ( Art had 50 Baht afgesproken, ik had 100 gezegd en de kruier wilde 200 hebben) zaten we eindelijk op onze plaats en vertrok de trein keurig op tijd 20.45 uur. Een bediende kwam vragen of we wilden eten en we bestelde een maaltijd voor een persoon omdat Art geen honger had, het zou om 9.30 uur opgediend worden. Om kwart over 9 kwam de wagenstuart melden dat de bedden in orde gemaakt moesten worden, daar de heren die de beneden bedden gereserveerd hadden wilden gaan slapen. Ik protesteerde en vertelde dat we nog moesten eten, maar daar had men geen boodschap aan, de Thai moesten slapen dus wij moesten opstaan. Uiteindelijk konden we in de restauratie wagen ons bestelde eten nuttigen, maar de trein heeft in Thailand voor ons afgedaan.

24-12-04We waren na wat geknuffel in een kooi om een uur of 12 gaan slapen en om 6 uur door het lawaai dat de Thai onder ons maakten wakker geworden maar we hebben ze tot half 8 laten wachten met het ombouwen van de bedden. Nu konden zij zittend op hun bed het ontbijt nuttigen in een heerlijk schommelende trein. Ik kon nog net voor aankomst mijn ontbijt op de reeds omgebouwde stoelen nuttigen. De bus naar Ban Dung stond voor het station te wachten en waren we snel onderweg. Helaas liet in Bang Dung de song taeo lang op zich wachten, dus besloten we met de bus verder te gaan en bij de afslag naar Ban Dong Motong verder te gaan met de samloo ( 3 wielen ). Het weerzien was weer spontaan. De buurvrouw was een Bhoedistisch medium geworden en moesten we bloemen en wierook offeren, waarna we haar zegen kregen. Het hele hof was gevuld met mensen voor haar promotie feestje.

25-12-04Op de brommer naar Ban Muang, boodschappen gedaan voor het eten en een laken gekocht. Mea had voor ons een nieuwe matras gekocht en daar was een laken wel erg prettig bij. We zouden  s´avonds weer een feestje hebben en ik zou ook wat klaar maken. Ron de Zwitser uitgenodigd en uiteindelijk bleven we met z´n tween over voor het eten, maar het was wel lekker. Daarna nog naar een feest bij de broer van Tuk Tuk, de vriendin uit Pattaya. De broer, z´n vrouw en kinderen lagen al te slapen maar dat mocht de pret niet drukken, de Karaoke muziek op maximaal en zuipen maar. Na het bijna ritueele klaarmaken van de papaya-salade moesten we toch de pleiterik maken en na wat geruzie over het voortzetten van de avond, zijn we gaan slapen.

26-12-04Dat de buurvrouw een medium geworden is ondervinden we dagelijks. Van s´morgens 6 uur tot s´avond 10 uur wordt het eens zo gezellige hofje door bedevaartgangers overlopen, ze slapen zelfs in een grote tent op het pleintje. In een dorp naast Ban Dong Mortong was een sportdag en met Tong en een buurvrouw erheen getogen, hier had men waarschijnlijk nog nooit een blanke gezien want de hele middag klonk het farang farang (blanke).

27-12-04Op de brommer naar Ban Dung, boodschappen voor de spagettie gehaald en mijn door de hele familie geplunderde vooraad pepsi max aangevuld. De eerste berichten over de ramp beginnen binnen te komen.

28-12-04We hebben ons land wat bekeken en opgemeten. Vanavond begonnen hier de eerste beelden van de ramp pas binnen te komen. Zelf had ik al eerder van de ramp via het internet gehoord maar daar had men hier weinig interesse voor, pas toen bekend werd dat er een kleinkind van de koning vermist was begon men wat interesse te vertonen. Nu staat er een televisie op het hofje en gaat het nergens anders over.

29-12-04In het dorpje naast Ban Dong Motong ( ik heb geen idee hoe het heette) waren de sportactiviteiten nog steeds niet afgelopen dus zijn we er weer heen gegaan in de hoop dat de jongens weer wat volleybal konden spelen. Het sporten was niet veel meer dan een arobic wedstrijd en touwtrekken dus weinig interresants. Ben maar wat gaan lezen in de schaduw, alwaar ik onophoudelijk lastig gevallen werd door dronken jongeren die vonden dat de farang wel geld voor een biertje kon geven. Uiteindelijk hebben Art en Tong nog een partijtje gespeeld om 1000 Bath tegen een stel  dronken dorpsgenoten en gewonnen ook. De verliezen van de vorige partijen moesten nog verrekend worden, en daardoor bleef er niets meer voor Art over.

30-12-04Omdat ik me wat begon te vervelen in de wat eens een rustige boeren woning was, en nu omgetoverd in een openbare tempel, ben ik maar wat rond gaan rijden en eerst via de bekende weg naar Fao Rai gereden, aardig dorpje, kleiner dan Ban Muang en iets groter dan Ban Dong Mortong, leuke markt maar helaas geen foto toestel bij me. De terugweg was enerverender daar ik rechtstreeks terug wilde maar er niets op de kaart aangegeven stond. Na bij, wat ik dacht, de juiste afslag gekomen te zijn en ik op mijn kluk kluk Thai de weg gevraagd te hebben, werd er nog al gelachen en de weg gewezen. Na in een dorpje aangekomen te zijn en weer de weg gevraagd te hebben, ook hier was een gelach mijn deel, werd mij toch weer de weg gewezen. Ik eindigde bij een rivier en een opgedroogde waterval, en begreep de hilariteit, je kon hier wel lopend over de stenen klauteren maar niet met de brommer. De rivier stond wel op de kaart maar daar het de grensrivier tussen Sakon Nakhon en Udon Thani was was hij verscholen tussen de grenslijnen. Terug gereden naar Ban Na din alwaar de politie me aanhield en me er op wees dat ik geen helm op had, verplicht op de grote wegen. Na ik met handen en voeten uitgelegd had dat ik me verreden had wezen ze me de weg terug, me nog wel achterna wijzend naar de helm. De meeste Thaise politie is niet( meer )corrupt, het is slechts een kleine minderheid die de naam geeft. Na een half uurtje en een mooie tocht was ik weer thuis, en een snelle route naar Fao Rai rijker. Bij Joe nog een dikke barbecue party, ditmaal wel met lekker vlees, en gezellig met Ron zitten kleppen.

31-12-04Het begint nu s´nachts erg koud te worden, 6 graden is voor Hollandse begrippen niet erg koud maar in Thailand in open hutjes zonder verwarming en niet de juiste kleding aan kan dat heel erg koud zijn. Art´s moeder wilde verse bloemen voor het heiligdom en ik wilde naar Ban Dung om pepsi max te halen alhoewel Ban Dung slechts een kwartier verder rijden is als Ban Muang bleek het niet te verenigen, Ban Dung ligt in Udon Thani en vanuit Sakon Nakhon is dat een andere wereld. We gingen dus op weg naar Ban Muang, Mea wilde de bloemen snel hebben. Nooit gedacht dat het hier zo koud kon zijn, verkleumd kwamen we in Ban Muang aan, na wat op de markt rond gelopen te hebben en geen verse bloemen gevonden te hebben, reden we met dikke tegen wind weer naar huis, het zonnetje scheen wel maar het voelde nog kouder aan. In Ban Dong Mortong aangekomen voelde ik me beroerd en had behoorlijke onderkoelings verschijnselen, IN THAILAND !!!!!!!!!!!. De hele dag voelde ik me beroerd en ben ik in bed gebleven, in de avond nog wel een paar feestjes bezocht, oud en nieuw speelt hier niet zo een rol als bij ons, en ook nu gingen de meeste mensen voor 12 uur naar bed. En daar ik me nog steeds beroerd voelde en koorts had gingen Art en ik ook al om 11 uur naar bed.